zondag 1 mei 2022
Waarom is links zo eigengerechtig?
dinsdag 2 maart 2021
Wederzijdse voordelen van het islamo-gauchisme
Wederzijdse voordelen
van het islamo-gauchisme
Tegennatuurlijk
Het verbond
tussen hedendaags links en de islam is tegennatuurlijk, soms op het
lachwekkende af. Dat blijkt het scherpst op het vlak van de seksuele moraal,
over onderwerpen als voorhuwelijkse maagdelijkheid, om maar met het braafste te
beginnen, en de voor westerlingen ooit vanzelfsprekend geachte verontwaardiging
over de vrouwenbesnijdenis. Inmiddels is daar seksegelijkheid bijgekomen,
homoseksualiteit, transseksualiteit, en de steeds buitenissiger herdefinities
van de basiscategorisering in man en vrouw. Terwijl de islamlobbyisten gretig
de politieke steun van de linkerzijde aannemen, zijn ze onder elkaar zeer
vergramd over de totale zedenverwildering waaraan links de moslimjeugd via
onderwijs en media blootstelt -- of lachen ze zich een aap omwille van deze
démarches, die ook voor Europeanen binnen mensenheugenis nog ondenkbaar waren.
Soms komt de
islamitische afwijzing van deze "westerse" zeden dramatisch tot
uiting, bv. in (om in te haken op de op 28 februari door de VRT uitgezonden
reportage hierover) de bijzonder wrede bejegening van homo's in Tsjetsjenië, of
in Omar Mateens bomaanslag op een homobar in Orlando, die op 12 juni
2016 maar liefst 49 aanwezigen doodde. Bij die laatste gelegenheid bleek hoe
innig de omhelzing is waarmee de linkerzijde zich zelfs via haar homo-geleding
aan de islam vastgehecht heeft. In plaats van de ideologie te vervloeken die de
dader naar zijn eigen zeggen geïnspireerd had, namelijk de islam, stak het de
schuld op de Republikeinse conservatieven om toch maar de islam uit de wind te
zetten. Ja, het hogere doel van geafficheerde islamliefde was belangrijker
dan de behartiging van de eigen groepsbelangen; het was zelfs het offer van 49
mensenlevens waard. En terwijl ervaringsdeskundigen als
Ayaan Hirsi Ali en Assita Kanko campagne voeren tegen vrouwenbesnijdenis, heb
je westerse feministen als Germaine Greer en Kristien Hemmerechts die deze
verminking minimaliseren.
Voordelen voor
de islam
In het vorige week besproken
DS-artikel vermeldden we al de sneer van een tweeduizend academici die in een
open brief het begrip ‘islamo-gauchisme’ gelijkstellen aan het nazi-begrip ‘joods-bolsjevisme’.
Dat is om te beginnen onjuist: ondanks het analoge uitzicht hebben de twee
termen een verschillende spraakkundige structuur waarachter een verschillend
betekenisverband schuilgaat, het soort ‘valse vrienden’ waar grootsprekers aan
de toog voor zouden vallen maar die academici niet zouden mogen bedriegen. De
eerste term is een samenstelling en beduidt een combinatie van twee radicaal
verschillende ideologieën die momenteel een gelegenheidsverbond sluiten, de
tweede een afleiding, waarvan het tweede lid gekenmerkt wordt als
voorkomend uit het eerste.
De vroege nazi-ideoloog Dietrich Eckart
schreef het boek Der Bolschewismus von Moses bis Lenin, met de boodschap
dat het bolsjevisme in de kiem al in het jodendom aanwezig was, terwijl niemand
zal beweren dat het gauchisme al sedert Mohammed in de islam school. (Als je
hier per se twee entiteiten moet gelijkstellen, dan nazisme en islam: niet
Geert Wilders maar wel de onverdachte anti-nazi en eerstehands islamkenner Winston
Churchill noemde Mein Kampf ‘de nieuwe Koran’.) Maar zij kunnen die
gelijkstelling aan het publiek en wellicht ook aan zichzelf maar wijsmaken
omdat bij westerlingen zowel de historische verwijzing naar het nazisme als tegenwoordig
die naar de islam het verstand uitschakelt.
Maar er is een tweede aspect aan
deze uitspraak dat naar het hart gaat van onze probleemstelling: hoe werken
links en de islam in elkaars voordeel? Verwijzingen naar het nazisme en het
jodendom liggen moeilijk in een moslimmond: onder elkaar zullen moslims wel zeggen:
“Hitler heeft er nog niet genoeg vermoord!”, maar bij een westers publiek kun
je dat niet maken, dat hebben ze stilaan wel begrepen. Hier echter krijg je
gezaghebbende (te onderscheiden van: deskundige) westerse intellectuelen die de
zaak weten om te draaien en juist het vertoog over het joodse lijden voor de
kar van de islam spannen. Het stilaan toenemende heir van moslimintellectuelen
die in dit linkse vertoog gesocialiseerd zijn, hoeven maar even hun neus toe te
knijpen om vervolgens in alle ernst te beweren: 'Wij zijn de nieuwe joden.'
Een gelijkaardige retorische truc
betreft de Verlichtingswaarde van de gelijkheid. Moslims die hun zaak kennen,
weten dat hun Heilige Schrift meermalen het egalitarisme veroordeelt, en vooral
dat zowel de Schrift als de islamgeschiedenis bol staan van slaafnemingen en de
demotie van niet-moslims tot derderangsburgers, om nog te zwijgen van de (niet
exclusief islamitische, maar wel degelijke islamitische, en als zodanig niet
voor hervorming vatbare) onderschikking van de vrouw. Die verwerping van de
gelijkheid is niet alleen onbetwistbaar, zij is voor moslims vooral
onbelangrijk; geen moslim zou er zelf over beginnen. Maar daar komen de
westerse intellectuelen (genre Karen Armstrong) beweren dat islam voor
gelijkheid staat, en dat heeft effect op de grote meerderheid van naïeve
schaapjes, die zich in hun spontane kritiek op wat zij van de islam weten, de
mond gesnoerd voelen. De linkse bondgenoten doen de islam een cadeau waar die
zelf niet om gevraagd hadden.
En tenslotte hebben je, recht uit de
Kritische Theorie, de modieuze progressieve overwaardering van de minderheden.
Zolang moslims in de minderheid zijn, zullen ze daar hun voordeel mee doen; en
eens de meerderheid geworden, kunnen ze feestelijk de ladder weggooien die hen
tot op die hoogte gebracht heeft.
Voordelen voor
links
Het nut voor links van de groeiende
islamfactor wordt meestal aangeduid als een vervangproletariaat. Zo is
het in de jaren 1960 bij ons begonnen. De gastarbeiders hadden hier niets van
netwerk en werden trouwe aangehorigen van de vakbonden. Maar toen was de islam
nauwelijks een factor: het was laagtij voor religie, zowel hier als bij de
gastarbeiders, die zodra ze de grens overstaken, beseften ze op
niet-islamitisch grondgebied kwamen. Zonder het goed te beseffen is links van
patronage voor de gastarbeiders meegeëvolueerd naar steun aan de islam.
Intussen raakte de arbeidersklasse verder vervreemd van de arbeidersactivisme
en dus boorde links nieuwe underdoggroepen aan, inderdaad.
Maar daarnaast is er de factor haat.
Links haat rechts, en is bereid om zijn eigen programmapunten, zoals laïcisme
en feminisme, te verraden als dat maar de vijand van zijn vijand kan steunen.
(volgende week vervolg en slot over de specifieke rol van de universiteiten in het islamo-gauchisme)
zondag 28 februari 2021
Dylan rekent af met de jaren zesteg
Niemand zat erop te wachten, maar daar is het dan: Kronieken 1, het bijbels betitelde eerste deel van de autobiografie van zanger en liedjesschrijver Robert Zimmerman, beter bekend als Bob Dylan. We krijgen hier een uiteraard erg persoonlijk relaas van het overbekende verhaal van de joodse provinciejongen die naar New York trok om een beroemd muzikant te worden. Vol aardige anekdotes zonder chronologische volgorde over ontmoetingen met bekende en minder bekende mensen, ondermeer met zijn grote voorbeeld Woody Guthrie, of met de worstelaar Gorgeous George die als eerste zijn groot talent onderkende. Onthullend is zijn kritiek op de zogenaamde tegencultuur waarvan hij in de jaren ’60 als profeet gold.
Dylan wees zijn rol als de stem en het geweten van zijn generatie af. Hij was een rattenvanger die de jeugd van de gebaande paden wegleidde maar nergens naartoe wou. Eigenlijk had dat voor zijn tijdgenoten al duidelijk moeten zijn, want na enkele prille optredens op politieke bijeenkomsten, waar hij met dronkenmanspraat de ernstige activisten schandaliseerde, bleef hij weg van meetings. Zijn meest opgemerkte politieke daad, de deelname aan de burgerrechtenmars op Washington in 1963, behandelt hij hier niet. Zijn provocerende overschakeling van de “proletarische” akoestische naar de “kapitalistische” elektrische gitaar tijdens een concert in Newport in 1965 was ook al een breuk met het interne conformisme van de protestbeweging; ook dat incident blijft hier onbesproken. Er was heel wat Hineininterpretieren nodig om in de meeste van zijn warrige teksten politieke boodschappen te lezen. Op die regel zijn wel een handvol klinkende uitzonderingen, maar hij was dus nooit een voltijds protestzanger zoals er toen wel een aantal waren.
In dit boek laat Dylan nog wat meer in zijn reactionaire kaarten kijken. Hij wenste en verkreeg een rustig burgerleven (zijn motorongeluk in 1966 was in dat opzicht een geluk) en hij had wel een boon voor de conservatief-libertarische politicus Barry Goldwater. Als een typische rechtse Amerikaan vloekte hij omdat hij in upstate New York, een van de weinige VS-staten met strenge restricties op privé-wapenbezit, de hippies die op zijn domein kwamen rondhangen niet gewapenderhand mocht verjagen. Hij was al jong het stadium van brave huisvader ingetreden en wilde eigenlijk niets te maken hebben met de losgeslagen zeden van de tegencultuur.
Toen de Vlaamse jeugd het typische élan van de sixties nog maar amper aan het ontdekken was, had Dylan er al afstand van genomen. In interviews liet hij zich ironisch uit over de toenmalige slogans en symbolen. Over je haar lang laten groeien bv. verklaarde Dylan dat het iets heel goeds was, want “dan komt het haar helemaal uit je hoofd en laat het binnen je hoofd veel ruimte voor je hersenen”. Reeds in augustus 1964 maakte hij via het grimmige lied “My back pages” een einde aan zijn inschakeling in de burgerrechtenbeweging, en deed hij meewarig over het linkse gedram over gelijkheid:“Equality, I spoke the word as if a wedding vow. Oh but I was so much older then, I’m younger than that now.”
Toch kan Dylan zich niet zo gemakkelijk van een leidersrol in het sixties-fenomeen afmaken. Al waren het anderen die zijn liedjes in het echte politieke activisme inkaderden, enkele teksten spraken toch voor zich. “Masters of war” was een expliciet anti-oorlogslied; “Only a pawn in their game” (1963) ging over racisme, een onderwerp dat hij nog even zou herontdekken in Hurricane (1975). Ook in minder gefocuste nummers verwees zijn rijmelarij soms vagelijk naar de politieke gisting van toen, ondermeer “Blowing in the wind”, dat lijflied van chiroleiders bij het kampvuur. Je hoort het zelfs nu nog uit de mond van meelopende softies tijdens linkse andersglobalistische manifestaties. Maar vooral “The times they are a-changing” (1964) was ondubbelzinnig een manifest van het generatieconflict, de gongslag die een opstandige tijdsgeest tot leven wekte.
En er was niet alleen de politiek. Dylan rept hier niet over druggebruik, maar zijn lied “Mister tambourine man” (1965) was een monument van de psychedelische subcultuur. Er was geen bij het haar getrokken exegese nodig om de beeldentaal van deze tekst te begrijpen, over de vervorming van de zintuigelijke waarneming en van ruimte- en tijdsbesef als toegang tot verborgen hoeken van de geest: “Take me disappearing through the smoke rings of my mind, down the foggy ruins of time…” Een tambourine man, dat was een ervaren tripper die een neofiet op zijn eerste LSD-trip begeleidt, een voorganger in de “bewustzijnsverruiming”.
Nou ja, het is allemaal lang geleden. Nadien heeft de meester zijn brood verdiend met enkele wereldtournees en een groeiend repertoire van middelmatige liedjes, eigenlijk terend op het aureool van zijn meer geïnspireerde beginperiode. In dit boek kijkt hij terug op die wilde jaren, die voor zijn tijdgenoten dus veel wilder waren dan voor hemzelf. De bezadigde Bob Dylan wil herinnerd worden als iemand die in zijn beste tijd niet meer was dan een redelijk verdienstelijke ambachtsman in rijmpjes en deuntjes.
Bob Dylan: Kronieken 1, Nijgh & Van Ditmar, 19,90 euro.
dinsdag 20 juni 2017
Links en de Noorse massamoord
|